مثانه‌ی پرکار به حالتی گفته می‌شود که عضلات مثانه زمانی که مثانه هنوز کاملا پر نیست، به طور ناگهانی و بدون کنترل ارادی شما، منقبض می‌شوند. سندرم مثانه پرکار یک مشکل شایع است که موجب انقباضات مکرر و غیر قابل کنترل مثانه می‌شود. این مشکل ناشی از عفونت ادراری  یا بزرگ شدن پروستات نیست . سندرم مثانه پرکار، گاها با نام‌های مثانه تحریک‌پذیر یا بی‌ثباتی دِتِرسور (نام عضله‌ی مثانه) نیز شناخته می‌شود.

 مشکل مثانه‌ی پرکار برای بیماران بسیار آزاردهنده و علی‌الخصوص موجب حس شرمندگی آنان است و بسیاری از این افراد برای گرفتن کمک به پزشک مراجعه نمی‌کنند چرا که فکر می‌کنند هیچ راهی برای رفع این مشکل وجود ندارد. باید بدانید که اغلب افراد مبتلا به مثانه‌ی پرکار با کمک روشهای درمانی موجود، بهبود پیدا می‌کنند و بنابراین بهتر است که مشکل خود را با یک پزشک در میان بگذارید. متخصص ارولوژی بعد از تشخیص علت مشکل، بهترین روش درمانی برای رفع مشکل پرکاری مثانه را تجویز می‌کنند. بعد از برطرف کردن این مشکل دیگر می‌توانید نگرانی‌های خود را کنار بگذارید و از زندگی روزمره و انجام بسیاری فعالیت‌هایی که قبلا انجام نمی‌دادید لذت ببرید.

برای دریافت خدمات مشاوره یا تعیین وقت ملاقات از متخصص می‌توانید با متخصص ارولوژی تماس حاصل فرمائید.

 علل


علت پرکاری مثانه هنوز به طور کامل مشخص نیست. به نظر می‌رسد که عضله‌ی مثانه بیش از حد منقبض می‌شود و این اتفاق نیز به طور غیرارادی می‌افتد. در حالت عادی عضله‌ی مثانه کاملا شل است و انقباضی ندارد و مثانه به تدریج با ادرار پر می‌شود. با پر شدن تدریجی مثانه، به دیواره آن فشار وارد می‌شود و در نتیجه ما احساس اضطرار برای دستشویی رفتن پیدا می‌کنیم. این اتفاق زمانی می‌افتد که تقریبا نیمی از مثانه پر است. اغلب افراد می‌توانند به راحتی این حالت را تحمل کرده و ادرار خود را نگه دارند تا زمانی که به دستشویی دسترسی پیدا کرده و ادرار کنند.

اما در افرادی با مثانه پرکار، به نظر می‌رسد که عضله‌ی مثانه، پیام غلطی به مغز صادر می‌کند و مثانه بیش از آنچه که واقعا هست، برای شخص احساس پر بودن ایجاد می‌کند.  مثانه زمانی که هنوز به اندازه کافی پر نیست، منقبض می‌شود و انقباض آن غیرارادی است. این کار موجب می‌شود که شما به طور ناگهانی احساس اضطرار بسیار شدید برای رفتن به دستشویی پیدا کنید. بنابراین شما کنترل بسیار کمتری بر مثانه خود دارید.

علائم


  • حس اضطرار زیاد: شما به طور ناگهانی حساس اضطرار شدید برای رفتن به دستشویی می‌کنید و نمی‌توانید ادرار خود را نگه دارید.
  • تکرر ادرار: شما بیش‌تر از 7 بار در روز به دستشویی می‌روید. در بسیاری از موارد تعداد دفعات رفتن به دستشویی فرد بسیار بیشتر از 7 بار است.
  • شب‌ادراری: شما بیش از یک بار در شب برای رفتن به دستشویی بیدار می‌شوید.
  • بی‌اختیاری ادرار. (به بی اختیاری ادرار ) ریزش ادرار قبل از این که بتوانید به دستشویی برسید.

درمان


بازآموزی مثانه

هدف از برنامه‌ی بازآموزی مثانه این است که عضله‌ی مثانه به تدریج کشیده شده و شل شود و بنابراین بتواند مقادیر بیشتری از مایع ادرار را در خود نگه دارد. به مرور زمان،انقباضات عضله مثانه باید کمتر شوند و شما کنترل بیشتری بر مثانه خود داشته باشید و بنابراین از وقتی احساس اضطرار می‌کنید، زمان بیشتری می‌توانید ادرار خود را نگه دارید و احتمال ریزش ادرار کم می‌شود.

بهترین کار این است که آموزش مثانه زیر نظر اورولوژیست (متخصص کلیه و مجاری ادرار) انجام شود. شما تا زمانی باید این تکنیک‌ها را انجام دهید که بتوانید در هنگام احساس اضطرار برای دستشویی رفتن، ادرار خود را نگه دارید  و بعد از زمانی، به دستشویی بروید. زمانی که موفق شدید این کار را انجام دهید، باید سعی کنید زمان بین احساس اضطرار تا زمان رفتن به دستشویی را به تدریج افزایش دهید. برای انجام دادن این روش شما باید پشتکار داشته و ثابت‌قدم باشید و پزشک متخصص نیز از شما پشتیبانی کند.  ممکن است متوجه شوید که احساس اضطرار برای رفتن به دستشویی در زمان‌های خاص و قابل پیش‌بینی ایجاد می‌شود (برای مثال در هنگام رسیدن به خانه یا شنیدن صدای آب). اگر بتوانید عوامل تحریک‌کننده را بشناسید  و زمانی که این عوامل شما را تحریک می‌کنند، ادرار خود را نگه دارید، در واقع می‌توانید ارتباط بین این عوامل و تحریک مثانه را از بین ببرید و این موضوع نیز نوع دیگری از بازآموزی مثانه است.

برخی از تغییرات مفیدی که در زندگی خود می‌توانید بدهید نیز شامل مصرف کمتر کافئین و نوشابه‌های گازدار می‌شود. می‌توانید دست‌کم زمانی که مشغول بازآموزی مثانه هستید، این موارد را کنار بگذارید.

ورزش‌های عضلات کف لگن

انجام ورزش‌های منظم برای قوی‌تر کردن عضلات کف لگن. انجام این تمرینات به شما کمک می‌کند زمانی که عضلات مثانه شما به طور غیرمنتظره منقبض می‌شوند، در صورتی که عضلات کف لگن شما قوی باشند، به کنترل ریزش ادرار کمک زیادی می‌کنند. تقویت عضلات کف لگن نیز زمان می‌برد و  با کمک پزشک و با آموزش تمرینات مورد نظر انجام می‌شود.

درمان دارویی برای مثانه پرکار

داروهای مختلفی وجود دارد که جزء دسته داروهای آنتی کولینرژیک و ضداسپاسم هستند  و بر روی عضله مثانه موثر بوده  و میزان بروز و شدت انقباضات عضله مثانه را کاهش می‌دهند. این داروها می‌توانند تا حدی موثر باشند و تاثیرات آن‌ها فوری است. شما می‌توانید در زمانی که تمرینات بازآموزی مثانه را انجام می‌دهید از این داروها استفاده کنید. . بعد از مدتی که دوباره کنترل ادرار خود را به دست آوردید، به تدریج مصرف دارو را کم کرده و سپس متوقف می‌کنید. خشکی دهان و سوء‌هاضمه از عوارض جانبی احتمالی این داروها هستند.

زنان ممکن است دچار کمبود هورمون استروژن واژینال شوند که می‌تواند با تکرر و بی اختیاری ادرار آنها در ارتباط باشد. در این موارد، استفاده از کرم استروژن واژینال در کاهش علائم موثر است.

ممکن است پزشک درمان‌های دیگری مانند تزریق بوتاکس را تجویز کند. این دارو مستقیما در عضله مثانه تزریق می‌شود و موجب شل شدن عضله مثانه می‌شود. تاثیرات دارو ممکن است تا یکسال ماندگاری داشته باشند.  برای انجام این تزریق نیازی به بستری شدن در بیمارستان نیست.

جراحی

اگر درمان‌های بالا مفید نباشند، ممکن است انجام درمان‌های جراحی تجویز شوند. برخی از روش‌های درمان جراحی عبارتند از:

تحریک عصب ساکرال

می‌توان پرکاری مثانه را با تحریک الکتریکی عصب‌ها کنترل کرد. یک دستگاه تولیدکننده‌ی پالس کوچک در زیر پوست باسن کاشته می‌شود تا سیگنال‌های الکتریکی را به عصب‌های کنترل کننده‌ی مثانه بفرستد.

جراحی سیتوپلاستی بزرگ کردن مثانه

در این عمل جراحی، بخش کوچکی از بافت روده برداشته می‌شود و به مثانه اضافه می‌شود تا حجم مثانه افزایش پیدا کند. البته تمامی بیماران بعد از انجام این جراحی نمی‌توانند به طور عادی ادرار کنند. ممکن است برای دفع ادرار لازم باد که سوند کوچکی در مجرای ادراری قرار بگیرد.

مسیر ادراری جایگزین

در این جراحی، لوله‌های حال که مثانه را به کلیه وصل می‌کنند، مستقیما به خارج از بدن هدایت می‌شوند. راه‌های مختلفی برای انجام این جراحی وجود دارد. با انجام این جراحی دیگر ادرار به داخل  مثانه نمی‌ریزد. این عمل تنها برای کسانی انجام می‌شود که انجام تمامی روش‌های درمانی قبلی برای درمان پرکاری مثانه آن‌ها ناموفق بوده است.

مراقبت از خود


رفتن به دستشویی

تا جای ممکن رفتن به دستشویی را برای خودتان راحت کنید. برای مثال اگر  نشستن برای شما سخت است می‌توانید از دستشویی بلندتر استفاده کنید یا یک دسته مخصوص به دیوار نصب کنید تا با کمک آن بنشینید و بلند شوید. قرار دادن یک لگن دستشویی در اتاق خواب نیز می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.

تاثیرات کافئین

چایی، قهوه، نوشابه‌های کولا و برخی از داروهای مسکن دارای کافئین هستند. کافئین خاصیت مدر (ادرارآور) دارد و موجب می‌شود بیشتر از قبل ادرار کنید. همچنین ممکن است کافئین مستقیما موجب تحریک مثانه شود و علائم اضطرار شدید برای ادرار کردن را بدتر کند.  بهتر است برای مدت یک هفته یا بیشتر کافئین نخورید تا ببینید علائم شما چه تغییری می‌کنند. اگر علائم بهبود پیدا کنند، این موضوع بدین معناست که کافئین بر پرکاری مثانه شما تاثیر گذار است.  شاید نتوانید مصرف کافئین را به صفر برسانید اما با این حال می‌توانید میزان مصرف نوشیدنیهای کافئین دار را بسیار محدود کنید. همچنین دیگر می‌دانید که بعد از خوردن نوشیدنی کافئین دار باید گوش به زنگ باشید و دستشویی در دسترس شما باشد.

مصرف مقادیر کافی مایعات

ممکن است به نظر شما منطقی بیاید که با کم کردن میزان مصرف مایعات، کاری کنید که مثانه شما دیرتر پر شود. اما باید بدانید که این کار موجب تشدید علائم شما می‌شود چرا که ادرار شما غلیظ‌تر می‌شود و در نتیجه عضله‌ی مثانه نیز بیشتر تحریک می‌شود. میزان مصرف آب شما در طول روز باید دو لیتر (در حدود 6 تا 8 لیوان آب) باشد و این مقدار برای افرادی که در آب و هوای گرم زندگی می‌کنند بیشتر است.

 تنها زمانی که نیاز دارید به دستشویی بروید

برخی از بیماران به این حالت عادت می‌کنند که بیشتر از آنچه که نیاز دارند به دستشویی بروند  و ممکن است زمانی به دستشویی بروند که مثانه انها تنها مقدار کمی ادرار دارد و بنابراین آنها تلاش و تمرینی برای کنترل ادرار خود نمی‌کنند. این موضوع حساسی است چرا که برخی از بیماران فکر می‌کنند اگر مثانه انها زیاد پر نشود و خودشان مرتبا به دستشویی بروند و نگذارند مثانه آن‌ها پر شود، علائم پرکاری مثانه برطرف می‌شود. اما مجددا یادآوری می‌کنیم که این کار در بلندمدت موجب شدیدتر شدن علائم پرکاری مثانه می‌شود. اگر شما مکررا به دستشویی بروید، مثانه‌ی شما به نگه داشتن میزان کم ادرار  عادت می‌کند و بنابراین در زمان‌هایی که پر می‌شود، بیش از قبل حساس خواهد بود و منقبض می‌شود. بنابراین در زمانی که احتیاج دارید کمی بیشتر ادرار خود را نگه دارید، ناگهان متوجه می‌شوید که علائم پرکاری مثانه شما شدیدتر از قبل شده‌اند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*
Website